เป็นอารมณ์ที่เหงาๆ เลยอยากวาดรูปขึ้นมา ทั้งที่ไม่ได้วาดมาประมาณ2-3 ปีแล้ว ตอนวาดช่วงปลายปี 2005 ช่วงนั้นอากาศครึ้มตลอดเลย คิดว่าอยากจะจับดินสอขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากผ่านเรื่องสะเทือนใจ มาตลอดทั้งปี พอได้ทำอะไรแบบนี้อีกครั้ง คราวเนี๊ยคิดว่าไปไหนก็ไม่เหงาแล้ว จิงๆก็ไม่ได้เป็นศิลปินอะไรไม่ได้กะจะเป็น แต่จะวาดรูปแต่ละรูป มันต้องมีแรงบัลดาลใจ กับภาพที่จะวาดถ้าไม่สนใจจิงๆ ทำไงก็ไม่อยากจะทำ หรือถ้าได้ทำก็ออกมาไม่ดีตามที่ตัวเองต้องการ เสน่ห์และอารมณ์ที่สื่อมาทางสีหน้าของคนแต่ละคนไม่เหมือนกัน จุดเนี๊ยเป็นสิ่งดึงดูดและน่าสนใจ....มากนะคะ

ความทรงจำเก่าเอามาเล่าใหม่....ครั้งที่เคยสูญเสียสิ่งที่รักไป แค่เคยเสียใจแต่ไม่เสียดาย และกลายเป็นมีหวังเพื่อเริ่มใหม่ เพราะก้าวต่อไปมีความหมายเสมอ ล้มลุกคลุกคลานเป็นเรื่องธรรมดาแต่อย่าจมกับน้ำตาเท่านั้นเป็นพอ........................

หวัดดีบันทึกหน้าใหม่แต่หัวใจเดิมๆ      เดินทางมาซะไกล   เห็นแล้วอดไม่ได้     <นินจา.....ยุมา>

ให้ลองหาบันทึกอีกเล่มแบบ open ซะหน่อย จะได้สร้างสีสันให้หัวใจน้อยๆ เขียนไปเขียนมากลัวจะเน่า    

แบบว่าพวกโรแมนติคติดตลก    เวลาโดนอะไรตกใส่หัวแรงๆ   เลยไม่ตาย...เอ่อแบบว่า  never die 

because i am joke ..เอาหอมปากหอมคอ กับการเปิดตัวแล้วจะมาใหม่กับหัวใจสีน้ำเงิน..............